تبليغاتX
رویش - یخ
به دل انبوه خواهش هاست ، می دانم که میدانی

براي اين سروده هايم هيچ ندارم بگويم جز اينكه شعر را به شعور وا ميگذارم !!

اي كويرِ تنها

عطشانِ خاموش

تك درختي ريشه در خاك تو دارد پنهان

اي هماغوشِ هلاك

قطره اي تا به سحر شبنم كٌن

با من اين سوختگي

سبز بايد بودن

نفسي فريادي ، داد بر بيدادي

شبنمي را به لبِ تشنه من مهمان كن

اول بهمن 1384 سعيد

 

منم راهي در اين بيراهه ره جويم

بجا گر شعله انگيزم

كه از اين رهروانِِ اشيان افكندهِ در تشويش

از اين گفتار پردازانِِ يكسر مانده در كردار

رهي جز اين نمي يابَم

كه هر گامي نَهم فانوسِ راهي نو دِگر سازم

چه بيمي گر هراسان سايه ايي بر باد بگريزد

كه آن ظلمت پرستِ خانه در نكبت ندارد خانه ايي ديگر

به خاك پايم اما كس نميداند چه مي کارم

ولي اما نشانِ اشنايي هست دراين بيداده ُبن وحشي شب ديرين

به كار آورده از هر سو هزاران واژه ايي ياري

به حس خوابِت اما كس چه ميداند ، چه ميرويد ؟!

12بهمن 1384 سعيد

نوشته شده توسط سعید رحیم زاده  در ساعت 23 | لینک  |