تبليغاتX
رویش - غرور مرد
به دل انبوه خواهش هاست ، می دانم که میدانی

چه درد آور

شما هم مرگ ميجوئيد ! در بستر ؟

ولي ياران !

خوشم آن دم

كه انسان با محيط خود نمي سازد

و جانش دائما جوياي تغير است

نگاهش باز

     دهانش بسته

            دستش بند

به عشقي ،

آرزويي ،

يا كه از دردي

درون خود فرو رفته ،

به خود هر لحظه مي گويد

ندارم چاره ايي

جز آنكه برخيزم

                    زهر بندي

                             وبيدادي

كه بگريزم

به روي پاي خود ايستاده ،

                   دست ديگري گيرم.

كه اين قانون ، جبر روزگاران است  

شتاب روزها 

شب ها

تكاپو ها . . .

و سيماي نجيب عشق

ز بهر يك نبرد آزاد ،

آزاد است

منم  مردانه مي ميرم

اگر دريا زنم دل را

كنم آسان هزاران كارمشكل را .

نوشته شده توسط سعید رحیم زاده  در ساعت 2 | لینک  |