تبليغاتX
رویش - (رویش 2) آبان !
به دل انبوه خواهش هاست ، می دانم که میدانی

این منم :

          انزوای وحشی قفس ،

کسی که مرگ را برایتان

          حواله میکند .

کوچکی که  

     قله های پست را

          مچاله میکند ،

اگر چه مرگ

     از چهار سو

         مرا احاطه کرده است .

زنده ام

     ولی

         هنوز !

زنده ام ،

به خاطر گلایه های مادرم

     سماجت برادرم

    و حسرتی که در ته نگاه خواهرم

    نهفته است .

زنده ام

برای اینکه

     لحظه ای فرارسد

لحظه ای که با زنی ، زنی که دوست دارمش  

درون کوچه های پیچکی

بی حضور سایه ی خزنده ای

و چشم هرزه ی درنده ای

همچو نغمه های جفت جوی وعاشقانه ی پرنده ای

                    ساده ، گفتگو کنم

و مثل باد بی مهار

          به آبشار گیسوان

          بپیچم و دوباره ذکر او کنم

زنده ام

     برای اینکه

          لحظه ای فرا رسد

لحظه ای که در طلوع آفتاب

بروی صورت مترسکان

          تفو کنم .

زنده ام

زنده ام  

نوشته شده توسط سعید رحیم زاده  در ساعت 23 | لینک  |