تبليغاتX
رویش - نیاز
به دل انبوه خواهش هاست ، می دانم که میدانی

چقدر تنهایند

دستهایم !

که رو بسوی آرزو ها

          روئیده اند ،

در منتهای امید

پیوند عارفانه انگشتانم

بسته و بسته تر می شود

و تمام عظمت زندگی

در مشتهایم جای میگیرد .

توفان ِ گریه است ،

          گلویم .

و آواز یک پرنده پژمرده

در حفره های حنجره ام ، 

          فریاد میزند .

خداوندا تو تنها پناه منی ،

خداوندا تو تنها پناه منی . . .  

نوشته شده توسط سعید رحیم زاده  در ساعت 1 | لینک  |