تبليغاتX
رویش - نفرینی
به دل انبوه خواهش هاست ، می دانم که میدانی

با پرسه های خشکِ باد

 

دوزخِ تابستان

 

در جگر بوته می چِکد !  

 

و علفهای هرز تنبل ،

 

در کسالتِ بعد از ُظهر خمیازه می کشند

 

باغ ، طعم خنک باران را در خستگی خواب

 

ُگم کرده است  .

 

ابرها در کُهولتی عقیم ،

 

و سایه ی ُتنُکِ درختان

 

دل هیچ رهگذری را نمی بَرد .

 

زندگی

 

نارس ، کال

 

از شاخه ها می افتد !

 

تعبیر حادثه

 

جرئت ابراز ایستادگی است .

 

نفرین خدایان دیگر پرستیده نمی شود !

 

و شیطان ،

 

جهنم را بر زمین می رویاند .

 

          خلاف واقعه ! یقین

 

          همین فقط کافیست  

 

          که سر انگشتان ما ،

 

                       آن احساس خوب ،

 

          احساس خوب

 

          لمس سطوح مخملی گلبرگهای سرخ را،

 

                       فراموش نکرده باشد .  

 

نوشته شده توسط سعید رحیم زاده  در ساعت 23 | لینک  |