تبليغاتX
رویش - آرامشی از خاطره ها
به دل انبوه خواهش هاست ، می دانم که میدانی

 عشق ،

ايستادن زير باران و خيس شدن با هم نيست!

عشق آنست كه يكي براي ديگري چتر شود و او هيچ وقت نداند كه چرا خيس نشد .

( 1 )

اشک و  واژه

در روح و جانم

      به تقلا نشسته است ،

با خواب و خاطره

در آسمان آبی قلبم

تا قلمرو تاریک پنجره .

ناب تر از رویا

در عمق بیکرانه باور ،

شعر

     تجسم قلب منقلب است

ازتپش های خسته وخونین 

بیا

در من بسوز

که هستی ، سخت ، تاریک است .

( 2 )

آسمانی نگاه مهر انگیزت

بر شانه های فروتن من

حجتی است مدام

درتحقق پنجره  و امید ، 

در دل نهاده ام   

مهربانیِ ها از  تو ،

آفرینه های تخیل 

از اراده و ظفر

در باغهای ممکن ،

سبز می شود .

( 3 )

برای سنگها شعر می خوانم !

بر اعماق بی ترحم تاریک

در کوچه های سرد سرانجام

باز هم ، وقت درنگ است بر ناقه های دل تنگی .

                     آی آی نازنینم

                     ای کاش ،

                                (عاقبت )

                                       یک جاده بود

                     یک جاده بلند که هر روز

                     از روی احتیاج

                     بر آن گام میزدیم .

آی آی نازنینم

شعر هایم را با حنجره صبور بخوان

ترا سلام می دهم که در تنفس خود دارم

و یک لبخند ترا ،

به هزار عافیت محض

             ترجیح می دهم .

نوشته شده توسط سعید رحیم زاده  در ساعت 0 | لینک  |