تبليغاتX
رویش - موج
به دل انبوه خواهش هاست ، می دانم که میدانی

ابدیتی برای چشمانم افراشته ای

که با زندگیم آمیخته است

شعر، اسرار لحظه های من است

                        آری  نازنین

دریا حسود می شود

از صلابت چشمان تو

که کوه فرو می ریزد

به جنبش  اشتیاق ،

                     از دیدار

زبان آذرخش را ،  بیشه های سبز می فهمند

و سوزناکی نی را

خیال نازک نیزارها ،

نجوای ما را مزرعه ای ست

با سرود گندم زاران

به رغم عشق . . .

               در بلندای بسیط آرزوها ،  

قلبم را در کاسه ایی بلورین نهاده ام .

پایکوبا ن

در من حلول کن

با انبوهی از صبح

تا به عبور به پیوندیم .

                 آری . . .

با سری سربلند

حضور محض خودرا

سر به آسمان می سایم

بی تکلف و تکرار

همه جا هستم

و هر کجا نبودم 

آنجا را ورق بزن

اما دست از من بر ندار 

                   هر گز ،

تجربه شگفت انگیز عشق را فراموش نکن

که با زنگوله های زندگی

در یقین ما نهفته است .

                                         رویش                    ( سعید رحیم زاده )

نوشته شده توسط سعید رحیم زاده  در ساعت 23 | لینک  |