تبليغاتX
رویش
به دل انبوه خواهش هاست ، می دانم که میدانی

این روزها ، چقدر حرف کم می آورم !

گاهی تمام خودم را بر میدارم

می روم در نا کجا آباد

ولو می شوم در خودم

می افتم از خاک .

در سقف تخیلاتم

از ستون افکارم آویزان می شوم

و آنگاه در کوچه های خاطره ام

به انزوای یک سکوت پناه می برم .

...

....

روزها که بگذرد

کنار تو

تمام غمهایم را --

-- با وجب که نه !

اندازه همین شعر کوتاه خواهم کرد .

نوشته شده توسط سعید رحیم زاده  در ساعت 21 | لینک  |